Navegación por
Etiqueta: Música tradicional

Danza de cintas en The Wicker man

Danza de cintas en The Wicker man

“O home de vimbio” (The Wicker man, Robin Hardy, 1972, Reino Unido) é unha película británica de culto que nos seus tempos pasou bastante desapercibida pois intentaba ser un filme de terror, máis unha especie de musical, cun final anti-comercial total, cunha estética ben estraña…en fin, que tiña todas as papeletas para ser esquecida, pero como ocurre tantas veces, pasan os anos e a xente revisa a película e empeza a atopar xoias, como a banda sonora, esa loita entre o pagán e a relixión oficial, un final apoteósico e, xa temos os compoñentes necesarios para converterse nun ídolo de culto. Despois viñeron festivais como o Burning man en Nevada, o Wicker Man Festival nas Highlands escocesas, ou a canción Burn the witch de Radiohead.
Poder ver un par de comentario ben extensos en The wicker man: cuarenta años de culto en ConceptoRadio ou El hombre de mimbre en CineDivergente.

Máis nesta ocasión, falamos desta película porque nela aparece como celebración festiva e pagá unha versión das coñecidas danzas de cintas, tan populares en Europa e, por suposto, presentes tamén en Galicia.

Aquí queda o vídeo onde rapaces e rapazas bailan en torno a un pau ou mastro, acompañados por unha pequena banda de música tradicional.

Unha gaita escocesa no día D

Unha gaita escocesa no día D

Non se pode dubidar de que a gaita é o instrumento nacional en Escocia. Un dos elementos claves, entre outros, para a súa difusión foi a conexión entre a gaita escocesa, as bandas de gaitas e o exército Británico. A tradición xa vén de antigo. Durante o século XVIII, os xefes das Terras Altas (Highlands) adoitaban levar ao seu gaiteiro persoal cando comandaban os seus exércitos cara a unha batalla. Sen embargo ata o ano 1854 os gaiteiros non foron recoñecidos como tal pola Oficina de Guerra do Reino Unido.
A mediados do século XIX, as bandas de gaitas, formadas por gaitas e percusións, fóronse desenvolvendo para tocar nas longuísimas marchas a pé para manter un ritmo constante e a moral da tropa elevada. Dado que estas bandas eran cada vez máis populares, pasaron a formar do entretemento das tropas, non só nas marchas, se non tamén nos campamentos. Neses anos o Exército Británico expandiuse por todo o mundo e con el os batallóns escoceses e, por suposto, as bandas de gaitas, que chegaron así a tódolos continentes. De esta situación vén a inclusión da gaita como arma de guerra, xa que era moi importante á hora de manter a moral da tropa e como un medio para xerar certo pánico no inimigo, incluso en datas tan recentes como a I e a II Guerra Mundial.

O vídeo de hoxe fai referencia, precisamente, á II Guerra Mundial e, en concreto, á data decisiva do Desembarco de Normandía. O fragmento corresponde á película canadense Storming Juno (Tim Wolochatiuk, 2010), na que xusto antes do desembarco pódese ver a un gaiteiro interpretando unha desas pezas emotivas e morriñentas tan típicas do folclore escocés.

The Trio Mandili

The Trio Mandili

O “Mandili” é unha especie de pano da cabeza que adoitan usar as mulleres xeorxianas, ademais ten un poder marabilloso e case máxico, pois cando unha muller tira ese pano ao chan, é quen de poñer paz nunha pelexa entre dous homes.

O trío Mandili está formado por Tatia Mgeladze, Shorena Tsiskarauli e Ani Chincharauli, tres rapazas de Xeorxia que fan música tradicional cantada, acompañadas unicamente por un instrumento tradicional de tres cordas chamado panduri e que se emprega principalmente para dar apoio rítmico ás voces. O que máis chama a atención do grupo son esas voces tan bonitas, tan ben harmonizadas, algo que non debería sorprender dada a grandísima sona das voces e coros en Xeorxia, xa que o Canto polifónico Xeorxiano está declarado como Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade pola Unesco desde o ano 2008.
Saltaron á fama grazas a un vídeo colgado en youtube que de xeito moi rápido conseguiu miles de visitas. Formato que tamén é sinal de identidade do grupo, xa que os vídeos son autogravados cunha cámara, cantando mentres camiñan polo seu pobo. Na actualidade están gravando traballos e facendo xiras por Europa e son toda unha sensación.

Velaí vai o vídeo que as upou á fama: Erti Nakhvit, con máis de quince millóns de visitas entre facebook e youtube.

+info na súa páxina oficial The Trio Mandili

The Sidewalks of New York nun filme dos anos 20

The Sidewalks of New York nun filme dos anos 20

Annabelle Lee (William J. Scully, 1921) é unha película sobre un deses amores case imposibles, nos que a diferencia de clase é un impedimento difícil de superar. Nesta ocasión o protagonista decide botarse á mar para conquistar os favores do pai da súa amada, Annabelle. No filme hai unha escena onde varios mariñeiros cantan acompañados dun acordeón. Nun dos intertítulos, podemos ler

East side, West side
All around the town

Así que é bastante probable, que os mariñeiros estean cantando a famosa canción “The sidewalks of New York“, un tema con claras lembranzas á música de taberna morriñenta que tanto gusta aos irlandeses. E así é, pois foi composto polo irlandés emigrado aos EEUU, Charles B. Lawlor e letra de James W. Blake e conseguiu acadar un grande éxito a finais dos anos 90 do século XIX e foi interpretado por numerosos artistas ao longo do século XX (+info en The Sidewalks of New York, en inglés)

Esta é a montaxe da escea do filme e a canción interpretada por Robert Sean Leonard.

Un fandango para os nazis

Un fandango para os nazis

A principios dos anos corenta, chega ao País Vasco francés, o director de cine alemán Herbert Brieger. Coñecido documentalista, afín ao nazismo, chegou a esas terras para dar unha visión costumista e chea de tópicos, desde o pobo mariñeiro e montañés, ata a exaltación dos costumes e cultura propia. A película non foi licenciada ata o ano 1944, un ano antes da derrota alemá na II Guerra Mundial e foi distribuída pola recoñecida UFA. Sen embargo, dado que a guerra estaba a piques de rematar, suponse que a película non tivo unha grande distribución e permaneceu perdida durante máis de 50 anos, ata que no ano 2000 apareceu unha copia en perfecto estado de conservación.
Na película pódese ver un percorrido desde o pobo mariñeiro, os caseríos das montañas, a exaltación da pelota vasca e, non podía faltar, unha representación da danza e música tradicional.

Esta escena é realmente interesante, pois nela saen catro dantzaris, dous homes e dúas mulleres, vestidos co traxe tradicional e un acordeonista que toca para eles. Hai que destacar que a escena está moi ben rodada, permitindo ver os puntos dos dantzaris e escoitar perfectamente a música, algo que non ocorre noutras escenas do documental.

+info no extenso traballo sobre a película e o director titulado El País Vasco visto por el cine de los nazis [PDF] de Santiago de Pablo e Teresa Sandoval, a descubridora do filme no ano 2000.

+info no documental Una esvástica sobre el Bidasoa de Alfonso Andrés e Javier Barajas.

Ao continuar empregando o sitio, aceptas o uso de cookies. máis información

Os axustes de cookies para esta páxina están para "aceptar cookies" para darche a mellor experiencia posible ao navegar por este sitio. Se segues empregando esta páxina sen trocar os teus axustes de cookies ou premes en "Aceptar" estás a dar o teu consentimento a estes axustes.

Close