The Trio Mandili

The Trio Mandili

O “Mandili” é unha especie de pano da cabeza que adoitan usar as mulleres xeorxianas, ademais ten un poder marabilloso e case máxico, pois cando unha muller tira ese pano ao chan, é quen de poñer paz nunha pelexa entre dous homes.

O trío Mandili está formado por Tatia Mgeladze, Shorena Tsiskarauli e Ani Chincharauli, tres rapazas de Xeorxia que fan música tradicional cantada, acompañadas unicamente por un instrumento tradicional de tres cordas chamado panduri e que se emprega principalmente para dar apoio rítmico ás voces. O que máis chama a atención do grupo son esas voces tan bonitas, tan ben harmonizadas, algo que non debería sorprender dada a grandísima sona das voces e coros en Xeorxia, xa que o Canto polifónico Xeorxiano está declarado como Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade pola Unesco desde o ano 2008.
Saltaron á fama grazas a un vídeo colgado en youtube que de xeito moi rápido conseguiu miles de visitas. Formato que tamén é sinal de identidade do grupo, xa que os vídeos son autogravados cunha cámara, cantando mentres camiñan polo seu pobo. Na actualidade están gravando traballos e facendo xiras por Europa e son toda unha sensación.

Velaí vai o vídeo que as upou á fama: Erti Nakhvit, con máis de quince millóns de visitas entre facebook e youtube.

+info na súa páxina oficial The Trio Mandili

Encelado

Encelado

Un mundo enteiro cabe no fondo
dunha copa de viño
nunha noite de verán

Encelado de Luar Na Bailada en 500px.com

Ilegales, Guernica, Celso Emilio

Ilegales, Guernica, Celso Emilio

Oitenta anos desde que Pablo Picasso fixera esta obra mestra.
Oitenta anos e segue tan vixente como o primeiro día.
Oitenta anos de barbarie reflectidos en 27 metros cadrados dun lenzo en branco e negro.

Lembrar ao Guernica

A música que me trae o Guernica é Ilegales e o seu nihilista “Ángel exterminador“. Unha letra que “desarma” a calquera e que debería ser de obrigada escoita antes de se alistar a calquera exército.

Lembrar ao Guernica en si mesmo.

Lembrar ao Guernica

Celso Emilio Ferreiro e o seu poema “Soldado”.
De obrigada lectura para aquel que quixera ser un heroe forxando a súa lenda na morte dos fillos das nais do seu propio país.

Soldado

Tiña os ollos azules poboados de preguntas
sobre o tempo i as colleitas. Seu pensamento estaba
cos segadores cantando na serán, ao comenzo
do solpor, cando a noite empeza a ser mociña.
Non comprendía os termos honorábeles,
nin as palabras encheitas de solemne soberbia,
nin aos homes aquelados de estúpida suficiencia
que se coidaban importantes
porque os seus devanceiros chegaron a señores
a forza de prostituírse, axionllarse e podrecerse.
Ouvía falar dos deberes co estado soberano,
das sacras instituciós, do orde, da groria
e lembrábase axiña do carballo que había
na porta do seu casal, alá na outa montaña,
perto dun río que fungaba un laio monocorde
de escumas entre as pedras; lembrábase asimesmo
do traxe esfarrapado do escolante loiro
que un día fora á guerra e non voltara;
e aínda se lembraba das maletas dos emigrantes
e das anduriñas que pasaban voando cara o sul.
Tiña o corazón cheo de verbas pequeniñas
coma cativas patrias ou pulsos latexantes.
Iletrado e sinxelo, gardaba a sabencia dos bosques
e interpretaba o profundo vento que xeme na noite.
Decía con dozura as súas verbas antigas
e dempóis calaba pra escoitar o silencio
do mundo, dilatado e inmenso coma unha chaira.
Abría as maus labregas,
que agora empuñaban un fusil,
e púñase a miralas con atención lenta e teimosa.

2

De súpeto, nos límites lonxanos do horizonte
fitóu o resprandor dunha cidá en chamas
semellante a un remoto mencer amarelo.
De enriba baixóu un rumor de treboada,
un xordo bruído de río enrabexado,
coma un rouco balbordo cubrindo a paisaxe.
Oubeóu un can nos arrabaldos,
e comenzaron os lóstregos.
O fume,
coma unha palmeira xigantesca
abríu os seus brazos ardentes
i esparexéu pola bóveda celeste
un escuro anuncio de morte.
Asubíos e lóstregos.
Os paxaros da tarde
caíron mortos cal follas de outono.
A sireia da fábrica erguèu o seu chifro
fendendo en dous anacos o día tépedo,
o día húmido e íntimo con sabor de beixo.
Lóstregos.
(Alcendéuse a bombilla.)
Unhas maus deformes afirmaron os cotobelos
no aire estremecido
e un retablo de caras esmaceladas,
mirando para o cumio, increparon aos dioses.
Queimada carne, pernas, pés, ferraduras…
Un touro axexante, coma un Minotauro perdido
nun laberinto de brazos, rostros, pernas, seos tumefactos,
muxía longamente.
(Apagóuse a bombilla).
Un cincel roto
procramóu a súa protesta.
Un cabalo
dislocado, desbocado, agallopóu frenético
sobre os cascos de pedra e nitroglicerina.
Lóstregos.
Fedía a cortello misturado con cloaca e azofre.
(Alcendéuse, apagouse a bombilla.)
Viuse e non se viu unha paisaxe
de brazos, rostros, pernas, dedos,
tellas, seos, portas, aramios…
Lóstregos e os derradeiros estoupidos.
Dempóis, nada. Silencio. Un mesto silencio
de noite nevada ou de terra erma.
Xorxe, meu vello amigo:
ti que estás cos que sofren a historia
i en contra dos que a escriben,
¿como fuches parar á tropa?

3

Chegaron ás aforas da cidade
cubertos de borralla e de cansancio.
O teniente berróu “alto, ¿quén vive?”;
na inmensa soedá nasceron nardos.
O silencio da noite estrelecida
era un longuísimo camiño branco.
As cartucheiras ían tintintín,
decían tintintín, marcando o paso.
Un bisoño decúbito supino
miraba para o ceo despiadado,
no fusil unha mau,
na outra mau un saco.
O fillo da súa nai estaba morto,
groriosamente morto sobre un charco.
Tiña nos ollos vento. Preguntaba
cunha ollada azul de animal manso.
Xorxe, meu vello, meu eterno amigo,
dime no que estás pensando.

Unha triloxía case perfecta

Os Labregos vs. Iggy Pop: I wanna be your dog

Os Labregos vs. Iggy Pop: I wanna be your dog

Os Labregos do Tempo dos Spútniks poñen fin á súa marabillosa (e estraña) carreira musical. Hai dez anos nacía en Compostela un trío de fenómenos formado polo García (Deus ke te Crew), o Leo (i Arremecághona) e o Vero (Xenreira). Aínda que tal unión puidera parecer impensable, no escenario xuntaban a súa rabia, a súa forza e o seu compromiso para facer algo novo e mellor. Aos poucos, Vero deixou o grupo e foi Lydia (Bolboreta) a substituta na percusión. Co paso do tempo, a súa posta en escena foise afinando e pasou a ser máis unha “perfomance” que un concerto ao uso. A poesía, o discurso político, a recuperación de vellos temas galegos, a lembranza de personaxes esquecidos, a posta en escena con todo tipo de parafernalia fai que as súas actuacións sexan inesquecibles. E así me pasou a primeira vez que os vin. Quedei impactado, abraiado por eses tres salvaxinos que non deixan monicreque con cabeza, zoscando a todo dios, sen piedade. O meu primeiro concerto dos Labregos foi un dos mellores concertos que teño visto na miña vida, e iso que teño visto a moitos, moitos grupos enriba dun escenario.

Este sábado dez anos despois, os Labregos pechan un ciclo, na mítica sala Nasa (sempre será A Nasa) de Compostela, a cidade que os viu nacer, tamén será a testemuña do derradeiro concerto dun grupo de culto. De seguro que seguirá habendo labregos na nosa terra, pero xa non serán daqueles tempos dos spútniks na libertá do vento e dos camiños.

É ben sabido que Os Labregos adoitan facer un montón de versións galeguizadas de clásicos do punk-rock, pero a min a que máis me sigue poñendo a pel de pita é a versión que seguro que a propio Iggy Pop lle encantaría, o “I wanna be your dog“.

Cancelas ao campo

Cancelas ao campo

E aínda así, hai quen pon cancelas ao campo.

cancela de Luar Na Bailada en 500px.com

Ao continuar empregando o sitio, aceptas o uso de cookies. máis información

Os axustes de cookies para esta páxina están para "aceptar cookies" para darche a mellor experiencia posible ao navegar por este sitio. Se segues empregando esta páxina sen trocar os teus axustes de cookies ou premes en "Aceptar" estás a dar o teu consentimento a estes axustes.

Close