Cervexa Indio en “La Tierra Aún Se Mueve”

Cervexa Indio en “La Tierra Aún Se Mueve”

La Tierra aún se mueve” do mexicano Pablo Chavarría Gutiérrez é cine experimental do duro, con escenas interminables e sen sentido, dese cine que ou entras ou saes espavorecido. Eu fun destes. Custoume acabala, pero polo menos deume para atopar unha nova cervexa que engadir a esta sección que xunta cervexa e cinema.

Nesta ocasión volvemos a atopar outra marca da cervexaría do grupo Cuauhtémoc Moctezuma, da que xa falamos cando xuntamos a Tecate Light e Hell Boy 2.
A cervexa Indio é unha rubia lager tipo Viena, con 4,1º que, como a maioría das cervexas comerciais non é ningunha marabilla.

Aquí queda o vídeo coa típica escena nun billar, tapete verde e unha cervexa.

A peli da semana: Libertad de impresión

A peli da semana: Libertad de impresión

Nestes últimos tempos estamos a retroceder de xeito imparable en dereitos que pensabamos inamovibles e firmemente asentados. Un dos que máis está sendo atacado é a liberdade expresión, condenas a tuiteiros, a rapeiros, a revistas.

O filme documental, Libertad de impresión fala desta perda, dos límites do humor e da loita diaria para que a auto censura non gañe terreo de mais.
Dirixido por Fernando Muñoz e Fede Carrillo convida a un bo número de xornalistas, humoristas e xente implicada no mundo da cultura para falar desta situación.

Se vende (Véndese)

Se vende (Véndese)

SE VENDE

O cartaz diante da cancela da finca non deixaba lugar a dúbidas.

De todos os xeitos, volvín mirar.

Se vende. En letras grosas e negras sobre un fondo alaranxado.

Inconfundible.

Quedei un pouco sorprendido.

Ese é un dos camiños polos que acostumo deambular nos meus paseos en bicicleta. Por alí pasei a semana anterior.

Como todas as veces que o facía, o canciño amarrado a unha curta cadea perpetua non revisable, ladrábame coma un tolo, defendendo, a fuciño engurrado, a integridade do seu reducido mundo. Eses ladros provocaban que a vella habitante da casa, que sempre estaba fóra argallando nalgo, xirase a cabeza para buscar quen rompía a súa calma e a súa rutina e alporizaba dese xeito ao seu canciño pequeno.

Virábase paseniño e miraba.

Miraba como só as vellas da aldea saben mirar.

Fitaba como se puidese albiscar as túas intencións. Ao ver a un ciclista, rechamangueiro, bafexando pola aquela costa, baixaba a mirada co desprezo propio de alguén que se ve interrompido nunha grande labor por unha insignificancia.

E mentres, eu seguía bafexando e mirando para o can que seguía ladrando, para a vella que volvía á súa angueira, para a casa, levantada hai decenios.

Así foi durante moitos meses.

Bafexar, ladrar, fitar, bafexar e seguir.

Ata o outro día.

O cartel de SE VENDE, mudouno todo.

O can. O canciño, liberado da súa cadea. Liberado, probablemente, de xeito miserento e covarde da dura e ingrata vida que lle tocou vivir.

A casa, fechada. Sen vida saíndo pola fumeira a pesares da friaxe e humidade do día.

A vella. Hai dous días, as campás anunciaron a súa ausencia.

Véndese? Non.

SE VENDE.

Esvaecendo o país e o rural cun simple cartaz laranxa con letras negras e grosas.

Ferruxe de lume

Ferruxe de lume

Na terra na que todo arde

                                                ou todo se queima

Ferruxe de lume de Luar Na Bailada en 500px.com

 

Bombas de birra na II Guerra Mundial

Bombas de birra na II Guerra Mundial

O chamado Día D foi un dos eventos chave na ofensiva aliada para reconquistar Europa das mans dos nazis. Unha vez superada a proba inicial de tomar as praias francesas, o exército aliado comezou a avanzar cara o interior. A pesar de todas as penalidades, dúas semanas despois do comezo da operación Overlord, un reporteiro na zona escribe que, as tropas inglesas non poden beber máis que unha sidra augada, nada de cervexa por aquelas terras francesas.

Os primeiros intentos de levar cervexa terra a dentro dan os seus froitos. Un spitfire IX do Escuadrón noruegués 332 sobrevoa a Canle da Mancha cun tanque de combustible reconvertido, cargado con cervexa inglesa: unha PA Ale, agasallo da cervexaría Henty & Constable de Chichester, que pecharía so dez anos despois en 1954.

Tangmere, Sussex, xullo de 1944. Tanque de combustible dun Typhoon/Hurricane reconvertido para ser empregado nun Spitfire e levar cervexa inglesa á fronte francesa. Decatarse da mensaxe escrita, “zume de ledicia”

Probablemente, o primeiro envío de cervexa desde o aeroporto de Tangmere en Inglaterra, ata Bény-Sur-Mere en Francia, chegou sobre o trece de xuño de 1944, apenas unha semana despois do desembarco e, a pesar do “regusto” a carburante, foi todo un éxito entre as tropas alí situadas.
Mais, este non foi o único método para lograr levar a ansiada cervexa desde Inglaterra ata as terras francesas. Debido a algúns problemas cos avións Typhoon, a algúns membros polacos da RAF ocorréuselles a marabillosa idea de colocar no lugar das bombas, unhas pipas cheíñas de cervexa; as auténticas “bombas de cervexa” empezaron a chegar ata a zona de Caen a principios de agosto de 1944, e de novo semella que a cervexaría Henty & Constable era a encargada de encher as pipas.

Un Spitfire IX cunha pipa de cervexa no lugar das bombas.

Parafraseando aquela famosa frase antibelicista dos oitenta, “bombas si, pero de cervexa”.

A maior parte da información está sacada do excelente blog Zytophile, en concreto, desta entrada You won’t believe this one weird trick they used to fly beer to the D-Day troops in Normandy e do interesantísimo libro Strange Tales of Ale, ámbolos dous de Martyn Cornell.

Ao continuar empregando o sitio, aceptas o uso de cookies. máis información

Os axustes de cookies para esta páxina están para "aceptar cookies" para darche a mellor experiencia posible ao navegar por este sitio. Se segues empregando esta páxina sen trocar os teus axustes de cookies ou premes en "Aceptar" estás a dar o teu consentimento a estes axustes.

Close